Mexico, Mexicooooo!

Dacht ik toch gisteravond dat ik hem te pakken had: de enige echte onvervalste Mexicaanse griep. Spierpijn, hoofdpijn, keelpijn, rillerig, slap op de beentjes, beetje verhoging. Dat wordt een retourtje Mexico, dacht ik, en zoals ik me voelde mocht het ook wel een enkele reis zijn.
Net als bij een echte vakantie nam ik mijn voorzorgsmaatregelen: was van de lijn, vlees in de vriezer, vuilnisbak leeg, telefoons goed doorgeladen, alarmnummer van de huisarts ingeprogrammeerd, bedacht dat een buurvrouw misschien wel Joy wilde uitlaten en de nodige bagage naast m'n bed gezet. Noodrantsoenen water, crackers, fruit, snoepjes en -foei- toch ook een paar sigaretten en een asbak, (puzzel)boeken, schrijfgerei, thermometer en bloeddrukmeter en die telefoons.
Mij kon niets gebeuren.
En er gebeurde ook niets.

Mischien maar goed ook, er zijn leukere uitstapjes te bedenken ook al is het weer er momenteel niet zo naar. Vanochtend dus maar een buurtwandeling met Joy gemaakt. Ik woon in een hele groene buurt en heb onderweg wat peren en appels verzameld die soms zomaar aan 'vrije' bomen hangen. Hazelaars zijn er ook volop, vlierbessen, bramen en kleine gele pruimpjes. Rode bessen in het voorjaar. Bloemen. Een waar 'smulbos'. Wie kent die uitdrukking nog? Ik heb het even nagezocht, maar hij is nooit voldoende ingeburgerd geraakt om in Van Dale te komen en de plannen voor smulbossen (speciaal voor allochtonen die nog iets dichter bij het jagen en verzamelen zouden staan) zijn nooit doorgevoerd. Ik hou er wel van en vind het een grappig woord.