Laatste rustplaats

Maandagochtend kwam Minoes om een uur of elf thuis en wilde niet meer eten of drinken. Ze lag een tijd languit in haar mandje, toen een hele tijd op mijn bed en daarna op het terras, onder de coniferen, onder de vlinderstruik en uiteindelijk onder de vuurdoorn. Joy en ik liepen de hele dag op onze tenen en ik ging steeds even kijken of ze nog 'op en neer' ging. Dat hield ze nog lang vol hoewel het steeds zwakker werd en om half 12 's avonds was ik erbij toen de laatste zuchtjes eruit gingen.

Ze ligt nu in het midden van de tuin onder de zwerfkeitjes die daar altijd al lagen.

Anekdote? Een half uurtje nadat ik haar dinsdagochtend begraven had, stond er een keurige meneer van de woningbouwvereniging met een camera aan mijn tuinhekje. Of hij even mijn tuin in mocht komen om het verfwerk op de kozijnen te inspecteren en fotograferen? Nou, dat mocht! Ik was al lang blij dat hij niet een uur eerder was opgedoken...

Toch heb ik geen wroeging hoor! Minoesje woog nog maar zo'n anderhalve kilo, niet veel meer dan een dooie eend, en ik ben van plan hier nog wel eventjes te blijven wonen.

Vanochtend stuurde ze me een liedje waar ik heel blij mee ben: www.youtube.com/watch?v=Ji-GONSfwnE