Seventies

Ook mijn terugkeer naar de muziek begin 70-er jaren verliep aanvankelijk heel rustig. Ik kocht een echte stereo-pickup en was nu student net als mijn broer die 3ejaars medicijnen was. Hij hield van klassiek en dus aapte ik hem na en kocht iets van Bach. Geen idee wat, ook niet op dat moment. Na een paar maanden werd ik iets frivoler en durfde iets van Liesbeth List en Herman van Veen te kopen maar vond daar eigenlijk niets aan.
Toen attendeerde iemand me op Cat Stevens en dat was helemaal raak. Dat vond ik mooie muziek met fijne teksten en hij tekende ook nog zijn eigen hoezen met kleurige, kinderlijke tekeningen die ik heel mooi vond. Ook Donovan was fijn en hun 'mystiek' sprak me meer aan dan het psychedelische gedoe van bijv. Pink Floyd waar ik echt niks van begreep. Ook een man als Bowie kon ik niet volgen en Queen: brrr, van mij mag die hele Bohemian Rhapsody door de gehaktmolen, veel te bombastisch.
Er was veel muziek in de 70's en dat was maar goed ook want verder was het huilen met de pet op. Bezuinigingen, oliecrisis, koude oorlog, miljeu, werkeloosheid, strijdbare feministes, om de haverklap rellen, aksies en bezettingen, krakers en op mijn werk de sfeer die ik een paar weken geleden beschreef. De hele vrolijkheid van de 60's was weg en had plaatsgemaakt voor het 'doemdenken' met 3 reddingsboeien om je aan vast te klampen: de gewiekste, maar zeer puriteinse Van Agt, vadertje Den Uyl die eruit zag alsof hij echt wakker lag van onze problemen en de bourgondiër Wiegel die toch wel een beetje bekakt was.
Dan maar de muziek en ik bleef wat aan de zachte, sprookjesachtig kant met bijv. Fairport Convention waarvan ik het album Liege and Lief nu nog regelmatig opzet en die gezongen legenden en sagen telkens opnieuw kan beluisteren zonder dat ze vervelen.
Glamrock, punk en New Wave. Nick Lowe, Nils Lofgren, de Eagles, Neill Young, Bob Dylan en de Stones die gewoon doorgingen en een hoop 'losse' liedjes, maar ik eindigde de 70-er jaren met Bruce Springsteen. Geen sprookjes maar gepassioneerde, romantische muziek over het leven en liefdes van de 'gewone' Amerikaan.

Nog een muziekje? Dan maar een tribute to Willy Deville die afgelopen zomer overleed en die ik in deze eeuw nog twee keer live heb gezien in de Oosterpoort. Het is een opname uit Rockpalast wat de Duitse tv zo'n twee keer per jaar uitzond en waarvoor we de hele nacht opbleven. Ook Springsteen heb ik via Rockpalast leren kennen.

http://www.youtube.com/watch?v=P1WDxy3cZQs