Eentje

Er was eens een eendje die na de strenge winter van 09/10 geboren werd in de vijver van Noorddijk. Zijn ouders hadden de winter weliswaar overleefd maar waren dermate van slag dat ze niet goed voor hun pullekes konden zorgen. Toch bleef deze in leven Geluk? Wijsheid? Wat maakt het uit?

Toen ik hem voor het eerst zag, projecteerde ik onmiddelijk mijn ijzeren wil om te (over)leven op hem en kon verder niks anders doen dan meeleven, niet voeren en niet de dierenambulance bellen.

Hij bleef in de buurt van de volwassenen eenden, tja je moet toch van iemand de kunstjes afkijken, maar als hij toenadering zocht, werd hij afgesnauwd.

Wat was ik blij vanochtend toen ik hem zag in gezelschap van 2 andere jonkies uit een ander nest wat oorspronkelijk van over de dijk komt. Hun moeder had oorspronkelijk 10 kinderen en ik was er eens bij toen ze de dijk overstaken en een meeuw de laatste uit het rijtje wegpikte. Moe kwaad! Ze liep hem nog een eindje na en snaterde luid voordat ze zich weer omkeerde en zich om de overblijvertjes bekommerde.

Deze 2 jonkies zijn iets ouder en groter dan hij, maar ze snauwen niet naar hem en wijzen hem niet af. Zijn kansen zijn m.i. gestegen. Beetje vriendschap kan geen kwaad in de grote boze eendenvijver waar de reigers recht boven je hoofd wonen en je graag te grazen nemen om hun eigen jongen mee te voeren.

Zelf lag ik weer lekker op de massagebank vanochtend. Mijn masseur (gek hé, hoe mensen zich in hun woordkeus allerlei mensen toeëigenen: mijn huisarts, mijn groentenboer, mijn glazenwasser, mijn 'psych' om maar wat te noemen. Zelf ben ik er meestal wat voorzichtig mee, maar de masseur klinkt niet want er zijn er veel meer op de wereld) koos vandaag voor een wat meer klassiek dan sportief getinte aanpak. Die is ook stevig maar minder pijnlijk. Ik heb niet geleden vandaag :)

Thuis heb ik met mijn aangesterkte rug eerst maar eens het gras gemaaid (mijn 'nieuwe' grasmaaier doet het geweldig trouwens) en daarna heb ik mijn rug nog een half uurtje kunnen koesteren in de zon.

Als je spieren maar goed zitten, bedacht ik terwijl ik op de bank lag. Da's misschien nog wel belangrijker dan je haar waar ik overigens best tevreden mee ben. Tevredener dan de kapper die meestal eerst een beetje jaloers konstateert dat ik een volle bos heb en het vervolgens uitdunt en weer overeind zet met allerlei sterk ruikende gelletjes en waxjes die ik er thuis onmiddelijk uit was. Misschien schrijf ik daar ook nog wel eens over, maar voorlopig laat ik mijn hoofdhaar lekker groeien.