Toen ik op de lagere school zat bij de nonnen, kregen we eens de vraag voorgelegd wat we zouden doen in geval we moesten kiezen voor het geloof. We moesten ons voorstellen dat we gevangen genomen waren en de 'vijand' ons vroeg of we ons geloof af wilden zweren. Als je 'ja' zei, mocht je door de deur naar de vrijheid. Als je 'nee' zei, moest je door de deur naar de leeuwenkuil. De bedoeling was natuurlijk dat we volmondig -of op z'n minst braaf- voor de leeuwenkuil zouden kiezen maar mij stond het idee om kansloos opgevreten te worden (tot vermaak van de burgerij van Rome) enorm tegen. Sterker nog, ik was er doodsbang voor.
Gezonde reactie lijkt me dat, ook nu nog, en ook mijn 'kinderlijke' oplossing mocht er zijn. Ik zou mijn geloof lekker afgezworen hebben en het buiten weer hebben goed gemaakt met God die in mijn beleving gewoon een aardige man was die een leugentje om bestwil echt wel kon waarderen.
Zoiets kon je alleen niet zeggen in die tijd en het werd ook niet gezien als een redelijk alternatief, maar slechts als een enorme brutaliteit waar represailles op stonden. Ik had al niet zo'n goede naam op dat gebied dus dan kun je maar beter voorzichtig zijn. Mijn 'brutale' gedachten bezorgden me echter geen enkel schuld- of schaamtegevoel, mijn leugentje om bestwil tegenover de nonnen ook niet, en zo ging ik lekker door die eerste deur het voorjaar tegemoet...
Wanneer ik wel een leeuwenkuil in zou gaan? Als ik in een dierentuin zou werken en de dieren tijdelijk in hun kooien moesten te wachten totdat ik hun kuil lekker schoongemaakt en opgeruimd had en van vers hooi had voorzien.
Leeuwen eten trouwens helemaal geen mensenvlees heb ik later geleerd. Alleen bepaalde gestoorde types, de 'man-eaters' doen dat.
Trouwens, ook later geleerd, achter die andere deur is het echt niet altijd voorjaar en kan het soms ook knap gevaarlijk zijn, maar daar heb ik wel mooi zelf voor gekozen!
