Joytje houdt van knuffelen en lekker eten. Als ik haar knuffel, gaat ze er uitgebreid bij op haar rug liggen en geniet met samengeknepen oogjes. Ik maak er een spelletje van en babbel wat voor de vuist weg terwijl ik haar 'schoudertjes' masseer, haar wangetjes streel, haar oren wijd uit leg en haar borstkasje prijs. Als ik echter bij haar achterpootjes kom, valt mij altijd de gelijkenis met kippenboutjes op. Dan ga ik die pootjes wat plagerig 'insmeren' met zout en peper en in gedachten braad ik ze daarna in de pan én verwerp dat idee.
Waarom? Nou, erg veel vlees zit er niet aan Joy en zeker niet genoeg om op te wegen tegen het feit dat ik dan niet meer zo'n grappig diertje heb. Bovendien is de supermarkt vlakbij en daar kan ik genoeg panklare boutjes kopen die ik niet eerst hoef te ontharen.
Ja maar, als er nou iets ergs zou gebeuren als een hongerwinter of zo? Nou, tegen die tijd is zij waarschijnlijk ook broodmager en bovendien denk ik dat ik toch liever samen ten onder ga dan m'n beste vriendje op eet.
Mooi hè, ik voelde al een aureooltje boven mijn hoofd zweven toen het tot me doordrong dat ik Joy niets had gevraagd en geen rekening had gehouden met háár eetlust en overlevingsdrang. Beetje elitair denken dus. In de praktijk kan ik er beter voor waken dat ze in tijden van nood míj niet opeet :)
