Kletskever leest

Het was een hele goeie dag vandaag. Zo goed dat ik hem niet ga proberen hem samen te vatten.
Ik ga het over lezen hebben, over boeken. Ik zal proberen er 5 te 'bespreken' die ik de afgelopen maanden gelezen heb en die ik heel verrassend vond. Als dat te lang wordt een andere keer verder.

- De Koning van Katoren van Jan Terlouw. Had ik nog nooit gelezen, maar ik ben toch wel een D66 fan en Jan Terlouw hoort voor mij in de categorie 'mooie mannen' waar eerder al Harry Belafonte en Obama in vielen.
Ik vond het leuk, er zat humor in, er zat vaart in, de oplossingen voor de problemen waren slim en er werd nergens gezeurd. Op één hoofdstuk had ik kritiek: in Equilibrië neemt een tovenaar het liefste mee dat je bezit op straffe van in een staande klok veranderd worden. De burgemeestersvrouw laat zich haar kind afpakken. Zou ik dus nooit doen. Ik zou vechten en raken waar ik hem raken kon. Dan maar een staande klok. Bijkomend voordeel is dat een staande klok geen levenslang verdriet en zelfverwijt kan voelen.

- Vond ik toch van de week de opvolger uit 2007: Zoektocht in Katoren Ik heb nu twee steden gehad: een waarin eindeloos wordt geprocedeerd en een waarin alles wordt geregeld. Dezelfde stijl, dezelfde humor en helemaal de problemen van nu. De beschrijving van een zeiltochtje herinnerde me aan zomeravonden waarop ik met Joyce op het IJsselmeer zeilde en wandelingen met haar Labrador over de dijk en langs de jachthaven van Medemblik maakte. Heel fijn dus. Ik ga er lekker mee door.

- Cold Mountain van Charles Frazier. Film gezien, mooi. Het boek ook wel maar op een gegeven moment kwam er mij toch te veel een luchtje uit op stijgen van verheerlijking van de American Dream in de plattelandsvariant. Hardwerkende, goudeerlijke mannen en vrouwen, liefde voor en kennis van de natuur, de "Folks back home" en vreemden waar je je toch maar beter goed tegen kunt bewapenen. De piano wat honend naar de salon verwezen en de fiddle en de banjo van stal gehaald. 400 pagina's en ik heb het einde nét niet gehaald want er zat ook nog romantiek in en het einde was zo eenvoudig en intens gelukkig met voorbeeldige kindertjes enzo (even spieken) dat ik dacht: laat maar zitten. Er werd ook heel veel in gepicnickt en gebarbequed en überhaupt (te) veel aandacht aan eten besteed.

- Honderd Woorden voor Grijs door Hannah Buenting. Prachtig, beklemmend ook. Ik verbaas me er vooral over hoe een 'meisje' van 24 zo'n prachtig boek over een volkomen foute relatie en een wat kolderieke bejaardenreis kan schrijven. Wat een wijsheid. Niet alleen het verloop van de relatie en het verloop van de reis worden knap vermengd, maar ook de belevenissen van een jong meisje dat na een hopeloze relatie 'per ongeluk' met een groep bejaarden op reis gaat om 'alleen te zijn' en dan juist de mensen terugvindt. Alleen de staccatostijl van de zinnen hinderde me. Na het lezen bleef die me steeds nog een tijdje bij en dat vond ik niet prettig. Op zich wel knap want de ik-figuur was ook niet in staat om anders dan staccato te denken aangezien haar gevoelsleven door die relatie volkomen was platgeslagen.

- Gestolen Tijd door John Searles. Dat is helemaal te complex om na te vertellen, maar wel weer briljant en weer geschreven door een jonge auteur. Dat bedoelde ik nou laatst toen ik zei dat jonge mensen soms heel wijs kunnen zijn (kleuters ook al alleen kunnen die nog niet schrijven) en sommige ouderen alsmaar onwijzer worden.

Het fijne van deze boeken -op Cold Mountain na- is dat het eind nooit klef maar wel bevredigend is en daar houd ik van. Doeiii!!!!!