Ik was vanochtend even heel beroerd van een sigaret. Net zo beroerd als toen ik voor de eerste keer rookte én spijbelde met Petra. Gewoon uit nieuwsgierigheid, sensatie. Lekker? Nee, ik werd misselijk en duizelig en had een vieze smaak in mijn mond.
Maar er waren in die tijd zo veel dingen die ik niet prettig vond en die er volgens volwassenen bijhoorden. Volwassen zijn was nou eenmaal lijden. "Geniet maar van je jeugd", zeiden ze dan: "Nu kan het nog." Of: "Heb je later iets om op terug te kijken."
Beetje 3dubbelovergehaald allemaal en verwarrend want je moest ook trouwen en kinderen krijgen en al doende nog lang en gelukkig leven. Maar niet in de buurt van de jongens komen hoor! Straf krijgen van de nonnen omdat je te dicht bij het muurtje met de jongensspeelplaats stond. 'Hengelen' noemden ze dat. Wél pannenlappen breien, monogrammen borduren voor je uitzet en babykleertjes naaien.
Ik was niet eens goed in handwerken. Alles trok strak en werd groezelig onder mijn zweethandjes en het schoot niet op. Ik zie nog die 'witte' draad in de stof: grijs, bijna zwart van het vuil. Jemig, denk ik nu, even handen wassen voor de les zou geen overbodige luxe zijn geweest. Maar toen was het dat wel. Alles wat aangenaam was, was al gauw een overbodige luxe, een zonde dus. Verspilling van water en zeep en de gedachte aan wárm water was wel heel erg brutaal. Kind, waar haal je het vandaan! Het geld groeit me niet op de rug! Wie denk je wel dat je bent, de koningin! Echte 50-er jaren van de vorige eeuw uitdrukkingen.
Er waren wel mensen die zulke dingen wel deden, maar dat waren zondaars of heidenen en het lachen zou hen wel vergaan! Een plaatje met vrolijke, goeddoorvoede mensen op de brede weg omlaag naar de hel. Een plaatje van een eenzame, magere asceet die zich een weg omhoog naar de hemel baant tussen rotsblokken, doornen en distels. Op sandalen natuurlijk en niet op hoge hakjes. Geen goed gesneden maatpak aan, maar een vormeloze pij en een eind touw om de middel. Plaatjes van jongetjes in korte broekjes en meisjes in iets langere rokjes die zich enorm vermaakten met lammetjes, simpele bloemetjes en iets rijker versierde vlinders. Een strik in het haar die er in de praktijk altijd uitlazerde, ook al was hij nog zo klemgezet met gemene speldjes, en dan daarvoor op je donder krijgen...
In de 3e klas hadden we een júf. Juf Cox. Juf Cox was tamelijk frivool en dat zag ik als kind ook wel. Ze was best lief en tekende met kleurpotloden een vrolijk indiaantje in mijn poesie-album. Op een dag vertelde ze blozend dat ze ging trouwen. Met een man nog wel! Tja, toen begreep ik ook wel dat ze weg moest...
Liefhebbers van dit soort waargebeurde verhalen over deze kant van het rijke roomsche leven wil ik graag verwijzen naar de film "The Magdalene sisters". Ook op dvd bij bol.com voor 9,99 + verz. kosten.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten