Annie M.G.

Heb ik toch gisteren ruim 4 uur tv zitten kijken! Normaal gesproken niks voor mij, maar nu ik toch het gevoel heb in een huisje van Center Parcs te zitten (helaas ontbreekt de open haard) heb ik het ding maar weer eens aangezet. Ik heb een mooie tv, zo'n LCD-ding van Sony, en ik heb met plezier zitten kijken.
Eerst naar Citizen Kane, een klassieker uit 1941 met 5 sterren. Altijd gedacht dat dat een western was. Waarom weet ik niet. Mooie film, hoewel hij me af en toe verveelde, maar ik bleef kijken omdat ik natuurlijk ook wilde weten wie of wat Rosebud was. Slim bedacht. Het eindshot vond ik prachtig: 's mans voormalige bezittingen staan allemaal ingepakt in kratten en dozen en de camera glijdt er zo overheen dat je eerst het idee hebt dat er een grote stad vanuit de lucht wordt gefilmd. Kane's imperium.
's Avonds heb ik achter elkaar naar Annie M.G. Schmidt, Anton (en Henry) Pieck en de dood van een rapper in Zuid-Oost zitten kijken. Dat is ook wel mooi dat je zulke verschillende dingen achter elkaar kunt zien en zonder meteen een oordeel te hoeven hebben of te moeten vergelijken. Zonder dat gekissebis en die leukdoenerij van veel praatprogramma's is het allemaal veel interessanter en kan ik veel beter mijn eigen krenten uit de pap vissen. Nachtje over slapen en dan zien wat er is blijven hangen. Dat was vooral Annie M.G. Schmidt. Vroeger heb ik al haar boeken aan Erik voorgelezen en dat was heerlijk om te doen. Bij andere schrijvers pastte ik tijdens het voorlezen de tekst of de woordkeus nog wel eens aan omdat het voor mijn gevoel niet lekker liep, maar bij haar had ik daar nooit last van. Ze gebruikte a.h.w. de zelfde woorden als ik zou hebben gebruikt. Ja, dat was fijn om voor te lezen! Jip en Janneke, Pluk van de Petteflet, Otje, Minoes, dat waren mijn favorieten en ik heb die avonturen helemaal meebeleefd. Iedere avond een hoofdstuk, dat was heerlijke soap!