Jammer dat de accu van mijn mobieltje net even leeg was toen ik gistermiddag in de deuropening naar buiten stond te kijken en er opeens een hele zwerm vogels neerdaalde en neerstreek in mijn tuin en op de gemeentestruiken rondom. Eerst was de lucht bijna zwart en daarna leken de struiken zwarte, kwetterende blaadjes te hebben. Er was een plekje voor iedereen en na een korte 'theepauze' vlogen ze weer even gemakkelijk op, formeerden zich en vlogen verder op hun trektocht. Een groepje achterblijvers aarzelde slechts even en voegde zich daarna weer snel bij de grote zwerm.
Dat was niet alleen mooi om te zien, maar ook om te horen. Het gezoef van zoveel vleugeltjes, het getwitter en daarna even een stilte voordat ze weer wegzoefden. Ik had zoiets al wel vaker gezien natuurlijk maar nu zat ik er bijna midden in en dat was geweldig.
Even speelde ik nog met de gedachte om me als een brave huisvrouw te gedragen en te gaan jammeren: "Mijn wasgoed, mijn wasgoed" maar ik had niks buiten hangen en anders had ik het met liefde overnieuw gewassen. Zomaar even een met de natuur zonder wellnesscentrum en/of goeroe, waar vind je dat nog voor zo'n lage prijs!
Wat dat andere getwitter betreft, heb ik het licht nog niet gezien. Het lijkt me vreselijk om de hele dag verslag te moeten doen van wat je aan het doen bent en voortdurend gestoord te worden door berichtjes van anderen.
Ik hou het nog maar even bij dit liedje, mijn tweet voor vandaag. Het orgineel is van Leonard Cohen, maar ik vind dit een hele mooie cover:
http://www.youtube.com/watch?v=T9ez80bQW4w&feature=related
