Special K

Let wel: ik ben een groot liefhebber van Kellog's cornflakes, wil nog wel eens de Grand Canyon in het echt zien en ben niet op de Veluwe geboren, maar wat ik gisteren en vandaag hoorde over hoe de Amerikanen pasgeboren baby's vitamine K in het maagje splitsen, maakte me echt kwaad. Artsen en verpleegkundigen die aan zoiets meewerken, ook hier in Nederland, zijn in mijn ogen of cynisch of dom.
Een baby wordt geboren zonder vitamine K in het systeem. De placenta laat die vitamine niet door en moedermelk bevat geen vitamine K. Na 3 maanden begint de baby die vitamine zelf aan te maken. Je zou dat een interessant gegeven kunnen vinden en onderzoeken waarom dat zo is. Het lijkt me niet voor niets dat dat zo is.
Maar wat doen die leipe Amerikanen? Die zien spontaan weer een gat in de markt en verkondigen dat baby's een "tekort" aan vitamine K hebben en dienen die stakkertjes injecties en druppeltjes toe.
Deze dwaasheid heeft inmiddels ook Nederland bereikt. Ik vroeg het vanochtend aan een jonge moeder met een kindje van inmiddels 7 maanden en ja hoor, dat kindje had ook druppeltjes gehad. De verpleegkundige op het consultatiebureau had gezegd: "Ach mevrouw, in Amerika geven ze een nog veel hogere dosering en baat het niet, dan schaadt het niet".
Hatsekidee, lekkere dooddoener!
"Eet het dan maar mooi zelf op", zou ik nu zeggen, maar ik kan me ook voorstellen dat een jonge moeder zich door zoiets overdonderd voelt en liever niet te boek wil staan als dwarsligger of slechte moeder want ook dat kan vervelende gevolgen hebben.

Mijn eigen ervaringen met consultatiebureau's? Erik is 6 weken als ik voor het eerst op een zonnige dag in juli naar een consultatiebureau ga. De arts doet eerst even de groene luxaflex dicht omdat de zon nogal fel schijnt en kijkt dan naar Erik. "Hij ziet nogal groen", zegt ze. "Ja mevrouw, u ook en ik ook, dat komt door de luxaflex". Frons. "Huilt hij veel?", vraagt ze. Tja, wat is veel? Hij heeft zo z'n uurtjes maar is ook nog pas zes weken. "Ik zal u een folder meegeven voor een praatgroep". Mijn beurt om te fronsen. Dan wordt hij nader bekeken en ook of de heupjes wel recht staan. Hij ligt op z'n ruggetje en zij duwt kordaat de gekromde beentjes zover mogelijk uit elkaar. Dat vindt hij duidelijk niet leuk. Hij zet een keel op en plast haar bijna in 't gezicht. Dat vindt zij niet leuk en ze reageert erop alsof het om een persoonlijke belediging gaat.

Ik heb me later netjes aan de inentingen en het regelmatig meten en wegen gehouden maar verder ben ik altijd kritisch geleven. Niemand kent een kind zo goed als zijn eigen moeder en het hoeven toch niet allemaal van die eenheidsworstjes te worden die aan allerlei schema's en gemiddelden moeten voldoen en anders een etiketje opgeplakt krijgen dat meestal niet zo vleiend is en dat ze hun leven lang niet meer kwijtraken. Brrrrrrr én Grrrrrrr.