Het gaat goed met m'n PTSS. Nee, da's fout: het gaat slecht met m'n PTSS. Het verliest dagelijks meer terrein, de symptomen worden rap minder en er komt weer plaats voor nieuwe dingen.
Hoe dat zo snel gaat zónder hulpverleners? Simpel. (De waarheid is trouwens altijd simpeler dan de leugen en vergt veel minder inspanning) Ik keek op een site waarop het onderwerp serieus werd behandeld, niet door theoretici maar door een man wiens broer en vader aan PTSS leden en waarvan de eerstgenoemde uiteindelijk zelfmoord pleegde. Deze broer had ook op vele manieren geprobeerd met zijn geschonden gevoelsleven verder te leven, o.a. door zichzelf wijs te maken dat gevoelens niet bestonden omdat ze wetenschappelijk gezien niet aantoonbaar zijn, maar was daar niet in geslaagd.
Alles in dit verhaal was herkenbaar, maar ik zal er nu verder niet te diep op ingaan.
Wat mij echter trof als een uiterst aangename mokerslag was één zinnetje, vetgedrukt en met rode letters. Zo dus:
Dit zijn normale reacties op abnormale situaties.
Daar had ik op dat moment even genoeg aan want dat maakte een einde aan mijn eeuwige twijfel 'ben ik nou gek of zijn zij het?'
Het is uiterst normaal om in bepaalde situaties (doods)angst te voelen, ontzetting, verbijstering, wanhoop, ongeloof, minachting, het gevoel dat de bodem onder je wordt weggeslagen en extreme machteloosheid. Als je daar later niet over kunt of mag praten, het zij doordat de omgeving van niks wil weten, het zij doordat het 'gewone' leven toch ook weer door moet en je jezelf een schop onder de kont geeft, kan je dat lelijk opbreken.
Je kunt zelfs te maken krijgen met mensen in je omgeving die e.e.a. op 'spirituele' wijze willen oplossen en dan kunnen er hele enge dingen gebeuren. Een fantastisch schuldcomplex oplopen bijvoorbeeld omdat je het volgens hen zelf hebt gewild of omdat het iets is wat bij jouw 'lot' hoort en waarmee jij in het reine dient te komen. Ja, ja, wij allen zijn slechts werktuigen in de hand van Allah, ook de daders die daarmee vrijuit gaan. Hen kan immers niets verweten worden.
In het gunstigste geval kreeg ik reacties als 'dat had nooit mogen gebeuren' of 'ja, van die inzichten zijn we inmiddels teruggekomen'.
Heb je wat aan als je (fig.) met twee gebroken benen in het ziekenhuis ligt omdat je door lijn 11 bent overreden. "Ja mevrouw, u hebt gelijk: u kwam van rechts en die bestuurder van links en hij had een paar pilsjes teveel op en de remmen van de bus waren niet helemaal in orde door achterstallig onderhoud, maar inmiddels is de zaak verjaard dus: "Sta op en wandel".
Zo werkt het dus niet en hoe zit het met het geschokte vertrouwen in die buschauffeur met wie je het voor die tijd heel goed kon vinden? En met het geschokte vertrouwen in het openbaar vervoer in het algemeen, de rechtsorde en de gezondheidszorg?
Enfin, er is veel over te zeggen, maar wat het belangrijkste is, is dat ik nu 'rustig' bepaalde gebeurtenissen kan herbeleven + de gevoelens die op dát moment speelden in de veilige wetenschap (ja, nu wel) dat dit de reacties waren van een gezond mens in ongezonde omstandigheden en dan is er overheen te komen.
En pijn? Ik heb het woord nooit willen horen i.v.m. gevoelens en het altijd afgedaan als iets fysieks dat je oploopt bij de tandarts of als je in een roestige spijker trapt of als je je de blaren loopt, maar het bestaat wel degelijk.
Nare gevoelens kunnen pijn doen en zelfs voelbaar zijn in je hart dat wetenschappelijk gezien slechts een spier is (als ik me niet vergis) maar dan wel een spier die pijnlijk kan verkrampen in reactie op emotionele gebeurtenissen.
Dit stukje heet echter HTSS en dat staat voor de Hedendaagse Traumatische Stress waarmee ik me dagelijks geconfronteerd voel in deze wereld waarin nog steeds dezelfde dingen gebeuren als ik destijds heb meegemaakt en misschien nog wel erger...
Vraag is wat ik daarmee ga doen: kaart ik het aan, bijv. op dit blog of d.m.v. reacties op artikelen in het NRC (wat ik ook wel eens doe) of trek ik me lekker terug op de Funnyfarm met m'n beestjes, m'n Spielerei, m'n restantje familie (hallo Erik en Nienke!), m'n muziek, herinneringen, af en toe een goed boek?
Of allebei een beetje? Ik woon ook nog in een buurt met buurtgenoten. Van vrijwilligerswerk hou ik niet en daarnaast verzandt dat toch altijd in (bestuurlijk) gekonkel en gedoe en veel koffie met koek, maar ik kan nu wel weer volgens mijn eigen inzichten leven en mijn ervaringen gebruiken in dagelijkse kontakten met anderen zonder de held, de heilige of de clown te hoeven uithangen. Nou ja, misschien wel een beetje een mix van alle drie...
Nachtje over slapen eerst maar of zoveel nachtjes als nodig zijn.
Doei!
