Is het bijna tijd om lekker op de bank naar de mooie beelden en mensen van mijn favoriete politieserie Flikken te gaan kijken, word ik weer ingehaald door de realiteit in de vorm van een gewapende overval aan de overkant van mijn eigen straat. Politie, ambulance, toch maar even kijken met Joy. Geen sensatiezucht maar eerder zucht naar geruststelling en even delen met de buren. Zoiets helpt en zeker de aldus opgedane wetenschap dat in de overvallen woning mensen wonen die op de markt staan en aan het eind van de week veel kontanten in huis hebben.
Hun fysieke verwondingen bleken mee te vallen. Ze werden opgevangen en wat opgelapt in de ambulance, gingen zelfstandig nog even bij de buurvrouw aan, maar vertrokken uiteindelijk toch in de ambulance.
In Leeuwarden is er ook eens bij mij ingebroken. Ik was afwezig toen het gebeurde, maar rook bijna letterlijk al onraad toen ik thuiskwam en het licht in de schuur en in de hal niet aan wilde. De dief had de stroom uitgezet met het oog op de apparatuur die hij wilde meenemen. Tja, dan ga je al die kabels niet ontwarren, maar snij je ze gewoon door. Met mijn superdeluxe Sabatier koksmes wat ik nooit meer heb teruggezien. Dat dat weg was, merkte ik als eerste omdat ik in de kamer laden open zag staan en meteen doorliep naar de keuken om het te pakken voor het geval er nog iemand in mijn huis aanwezig zou zijn.
Dan het aardappelschilmesje maar en daar zat ik midden in de nacht te wachten op de politie. Ik ben maar een appeltje gaan schillen, misschien wel om voor mezelf dat mesje in mijn hand wat onschuldiger te maken door het een nuttige funktie te geven.
Enfin, politie kwam na een half uurtje en op mijn verzoek zijn we het hele huis door geweest en hebben we in alle kasten en kruipruimtes en onder mijn bed gekeken. Toch sliep ik niet die nacht en de nacht daarop ook niet en die daarop ook nauwelijks en toen ben ik maar verhuisd naar een slaapkamer aan de voorkant van mijn huis waar ik voor mijn gevoel meer controle had over ongewenst bezoek. Dat hielp en een oude hockeystick naast mijn bed. Wat ik ook heel akelig vond waren de voetafdrukken op het aanrecht en de keukenvloer. Het idee van iemand die zonder toestemming -en zonder respect- gewoon tussen mijn spullen had gesnuffeld.
Buren hielpen toen niet, die gebruikten de calamiteit liever om te gaan lamenteren over hoe slecht het in de wereld is enz. enz. enz. Informatie waar je echt niet op zit wachten en die meestal ook niet realistisch is en voor je het weet zit je hen weer gerust te stellen i.p.v. andersom.
In die 'keurige' wijk in Friesland was het zelfs nog een graadje erger. Ik was al een buitenbeentje in de buurt en dan wordt er gauw gefluisterd dat het wel aan jezelf en je dubieuze kennissen zal liggen.
Tot zover Friesland. Lewenborg mag dan geen al te beste naam hebben en ik woon ook nog eens in het laagst aangeschreven gedeelte, maar ik woon hier honderd keer liever dan in die verstikkende buitenwijk waar de gereformeerde buurman al binnensmonds vloekte als hij zijn zondagse kerkepad belemmerd zag door een uitstekend takje van mijn heg. Daar was ik dus wél heel bang voor...
Enfin, die angst is toen wel langzaam overgegaan. Na 3 maanden was ik wel weer 'clean' en financieel ben ik er beter van geworden omdat de verzekeringen in Friesland wél heel goed zijn en prijzen van apparatuur zo snel waren gedaald dat ik meer geld terug kreeg voor mijn oude spullen dan ik betaalde voor nieuwe.
Ik heb trouwens nog een half uurtje Flikken kunnen kijken en heb daarna heerlijk op Google Earth naar Delft en Rijswijk zitten kijken. Huis, scholen, fietsroutes. Het was nog voorjaar ook op die foto's en alles was veel groener dan in mijn herinneringen. Het oude flatje was mooi gerenoveerd en de straat zag er heel gezellig uit. De scholen stonden er nog en ook het plekje waar ik mijn eerste sigaret rookte was er nog. En nog veel meer natuurlijk :)
Nu nog maar even een laatste rondje met het hondje in deze 'enge' buurt waar ik lekker toch niet bang ben.
