Leuke mensen ontmoet afgelopen woensdag toen ik op reis in Friesland was. Op de heenweg zat er zo'n oudere selfmade yup in de trein. Veel bellen natuurlijk, veel jargon doorspekt met woorden als overleg, commissie, training, feedbackgesprek, eh, eh en nog eens eh, en veel afkortingen en ik kreeg de indruk dat hij van het een naar het ander vloog met af en toe een sessie bij zijn coach. Het mooiste vond ik dat hij op een gegeven moment in zijn mobieltje riep dat hij 'dat varkentje wel eens even bij de oren zou wassen'. Geen idee wat voor werk hij nou eigenlijk deed en voor wie. Vast geen slager of dierenarts.
Op de terugweg zat er een jongeman van -waarschijnlijk- een sportopleiding. Hij vond een aandachtig gehoor in twee leeftijdgenoten. Verder was het van hetzelfde laken een pak en zijn mooiste uitdrukking vond ik dat hij ergens 'toch wel even een stokje voor had gelegd'. Attent hoor want daar kom ik zelfs nog wel overheen met mijn liesblessure.
In Franeker kwam er een vrouw naast me lopen die vroeg of ik met de Heer wandelde. Kijk, dan ben ik weer net niet 'gemeen' genoeg om te zeggen: "Nee, met een hondje, zie je toch!" Ik heb het over een andere boeg gegooid door te vertellen dat mijn zoon met de dochter van een dominee getrouwd was en dat ik het met deze man best goed kon vinden en zelfs wel eens een laatste pannekoekje met hem had gedeeld i.p.v. het alleen op te eten. Ik was op de goede weg, zei ze en verdween naar de overkant van de straat.
Nu ik er nog eens over na denk, denk ik dat je inderdaad best veilig over straat kunt als je het idee hebt dat je met de Heer wandelt, maar ook als je met een hondje wandelt. Het mooiste blijft echter in mijn opinie met een echte heer of een echte vriend wandelen.
Waarmee ik overigens niets te nadele van Joy wil zeggen hoor!
