Vanmiddag was ik even in de Openbare Bibliotheek in de stad om te zien hoe het afgelopen is met het thema Grond waarmee fotoclub Daguerre zich het afgelopen jaar heeft bezighouden. 'Mijn' fotoclub ook, ware het niet dat ik me in juni teruggetrokken heb als lid en secretaris.
Ik heb me dus ook nog bezig gehouden met dat onderwerp/thema.
Durf ik het aan om hier een soort recensie te schrijven over het werk van mijn clubgenoten? Vrijheid van meningsuiting zal ik maar zeggen.
Het resultaat viel me eerlijk gezegd tegen. Het kwam wat magertjes op me over. Ik vond de formaten erg klein en daarbij miste ik het werk van een aantal mensen waarvan ik weet dat die ook intensief met het thema bezig zijn geweest. Of zouden die elders in het pand hebben gehangen? Ik kon nergens een aanwijzing vinden. Ik miste ook een eenheid. Een club is voor mij een verzameling individuën met iets extra's. Iets wat bindt. Een bepaalde uniformiteit in de presentatie zou bijv. geholpen hebben. Het lag nu allemaal zo ver uit elkaar.
De foto's waren allemaal wel tot het thema te herleiden, ook die van Riet die Grond het meest figuurlijk had opgevat en demonstranten voor rechten op hun geboortegrond liet zien.
Verder ken ik de mensen natuurlijk en was het heel makkelijk te zien wat van wie was zonder op de naamplaatjes te hoeven kijken. Er kwamen woorden en 'kwalificaties' bij me op die niets met techniek of compositie te maken hadden, maar meer met de uitstraling van de foto's die precies overeenkwamen met de mensen zoals ik ze kende.
Woorden als afstandelijk, koud, strijdbaar, onzeker (en daardoor heel vaag of juist heel precies), gewetensvol, fantasieloos, ingehouden, heftig en té simpel kwamen bij me op. Met alle respect trouwens maar plezier bijvoorbeeld was overal ver te zoeken en er waren zelfs weer troosteloze landschappen en kerkhoffoto's bij. Dat is ook de belangrijkste reden geweest waarom ik met mijn bezigheden voor de club ben gestopt. Ik ontdekte namelijk toen ik met fotograferen bezig was dat ik geen enkele boodschap had aan wat ik ervaarde als moeilijk- en somberdoenerij en pas echt plezier beleefde aan met Joy over de zandhopen in de omgeving (verbouwingen!) struinen. Joy was in haar element en ik ook! Grond is ook nog eens letterlijk een element en ik had foto's waar ik blij van werd.
Helaas, ze vielen niet in goede aarde (hé, da's ook grond) bij de club en onze externe adviseur Robert van der Molen praatte er zelfs heel denigrerend over. Dat kon me niet zoveel schelen, mijn plezier kon hij daarmee niet afpakken, maar het maakte voor mij wel duidelijk dat ik niet meer in deze club thuishoorde en mijn eigen ding wilde gaan doen. Ik heb nog even geprobeerd ook een 'moeilijke' serie te maken (in zwart/wit nog wel) maar daar werd ik heel beroerd van.
Nee, dan liever de wei in met het beestje en het land op met mijn brommertje en niet blijven steken in allerlei neurosen. Eenzaamheid, vervreemding en leegte niet als onderwerp voor foto's nemen maar er gewoon wat aan doen.
Ik ben nog steeds blij dat ik uit die club ben gestapt hoewel ik er natuurlijk echt wel wat krenten uit de pap heb kunnen halen én heb ontdekt dat ik heel leuke stukjes en verslagen kon schrijven, een tweewekelijks blad in elkaar kon zetten en heel aardig kon besturen. Da's ook niet niks natuurlijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten