Kletskever stopt

Waarmee? Geen paniek, niet met Kletskeveren, niet met ademhalen maar wel met die adem te vermengen met tabak.

Dit is de 2e serieuze poging van mijn leven. De vorige poging was begin 1990 en alles leek heel goed te gaan en ik was zelfs blij dat ik niet meer hoefde te roken. In feite voelde ik me helemaal kippielekker. Zo kippielekker dat ik naar het GAK stapte en zei dat ik dolgraag weer aan het werk wilde. Dat kon en binnen een paar weken had ik een baan bij een ingenieursbureau. Men experimenteerde met het betrekkelijk nieuwe desk top publishing t.b.v. een klant die eierdozen vervaardigde en die graag vrolijk bedrukt wilde zien.

We zaten er met z'n tweeën tussen de ingenieurs achter applecomputers kippetjes te tekenen (en haantjes), letters en landschapjes en die dozen gingen heel Europa door. Ton en ik. We bleken dezelfde voorkeur voor liedjes te hebben en waar de een ophield ging de ander door. Dat was gein. Ton rookte shag en ik dacht echt dat de nieuwe Barclay nicotinevrij was zoals de makers beweerden. Dan is het alleen maar gezellig. Toch?

Okee, slappe uitvlucht. Ik ben er nu twee dagen mee bezig en het is eigenlijk niets eens zo moeilijk. Ik heb wel kauwgompjes voor als de nicotinebehoefte even te gigantisch wordt, maar ik ben er wel achter dat achter iedere graai naar de tabak een andere behoefte zit dan een behoefte aan een gif dat veel belooft en niks doet. Behoeftes die misschien wel op een andere manier te bevredigen zijn.

Vanmiddag heb ik op de Wijkmarkt voor het eerst van mijn leven Churros gegeten en ik werd daar zo blij van dat ik er spontaan ook een aan de bedelares bij de Supercoop heb gegeven. We groeten elkaar altijd wel maar met geld in een bakkie doen voor een accordeon waarop ze niet kan spelen of sigaretten geven zoals ze laatst vroeg, heb ik moeite.

Gelukkig kon ze dit gebaar heel erg waarderen en daar was ik weer blij mee want zomaar iets lekkers aannemen van een vreemde -ik in dit geval- vind ik een fijn gebaar.