Pakjesweer

Wat een donker weer vandaag. Gelukkig schemert daar tussendoor het rood en goud van Sinterklaas en zie ik voor mijn geestesoog de huiskamer van de Smitjes waar ik dit jaar zijn verjaardag ga vieren. Helaas kan hij daar zelf niet bij zijn, maar als het wel had gekund dan had hij toch liever gezien dat we elkáár kadootjes gaven. Zo wil hij dat nou eenmaal op zijn verjaardag.
Tikje arrogant misschien maar heiligen willen zich graag boven de aardse 'hebzucht' verheffen. Ik denk dat ik, als ik een kadootje voor hem zou mogen kopen, dat ik dan toch bij een gezellige en niet al te oubollige boxershort zou uitkomen. En/of een mooie pen om mee in zijn boek te schrijven...

Vroeger, toen Sinterklaas nog leefde, vond ik het niet zo'n aardige man. Het waren toch altijd weer de lievelingetjes van de klas die naar voren werden geroepen en de kans dat zijn oog eens op mij zou vallen, achtte ik nihil en bleek ook nihil. De goedheiligman vertrok altijd weer zonder dat ik zelfs maar in de buurt gekomen was.
Dat gestrooi van die Pieten vond ik ook niks aan want ik was bij lange na niet gehaaid genoeg om mijn deel te pakken te krijgen.
Om het helemaal zielig te maken was er nog die keer in de 1e klas lagere school toen ik na een spannende pauze op het plein als enige geen kadootje op mijn lessenaar vond maar een saai schoolpotlood en de vermaning dit exemplaar nou eens niet op te kauwen. Dag Sinterklaasje...
Eigenlijk was ik dus heel blij toen ik hoorde dat hij dood was en nog blijer toen ik hoorde dat ik zelf surprises mocht maken en kadootjes mocht geven en dat is altijd zo gebleven.