Het schilderijtje is van mijn hand en is een soort zelfportret. De tekening daaronder is gisteren door R. gemaakt toen ik wel eens wilde zien hoe goed hij dan wel niet kon tekenen :-) Ik hou van mensen die zeggen dat ze niet kunnen tekenen, tenminste als ze het lef hebben om het dan wel te doen want dan krijg je leuke dingen. Vaak worden ze tegengehouden door allerlei ideëen over hoe het zou moeten -met Rembrandt of Bob Ross als voorbeeld- of hoe de juf of de meester het het liefste ziet. Ieder klein kind tekent en met plezier. Bijna ieder kind houdt ermee op zodra er negatief commentaar op komt, hetzij van buitenaf, hetzij vanuit zichzelf.
Een peuter kan een paar krassen zetten en je erbij vertellen dat dat de trein is waarmee hij naar oma is geweest en twijfelt geen seconde aan zichzelf.
Een kleuter wil al wielen onder de trein zetten en er een voor- en achterlichtje aanmaken en nog wat mensen achter de raampjes tekenen of een conducteur met een pet op en een spiegelei. Dat lukt meestal ook nog zonder dat hij/zij gefrustreerd raakt.
Daarna gaat het dus meestal mis.
Ach, ik kan een kort verhaal lang maken, maar eigenlijk vond ik het in dit geval gewoon heel erg leuk dat R. zijn 'poppetje' op dat van mij leek, inclusief armpjes die eigenlijk 'niet kunnen' :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten