Mijn eerste indruk van Het viadukt is goed. Ik arriveer tegelijk met nog wat babyboomers, keurig in koppels van twee, en binnen is het schoon en netjes en en er hangen geen vieze luchtjes. Ook geen nicotinedampen. Het publiek oogt zelfs een beetje stijfjes. De meisjes achter de bar zijn jong en vriendelijk. Het is ook eigenlijk een keurige tent en die catacomben zijn in de eerste plaats bedoeld als repetitieruimte voor "elke muzikant die meer lawaai maakt dan de buren aankunnen".
De ruimte is niet groot, het podium wel: ha fijn, dit wordt een intiem concert. Op de wc raak ik in gesprek met twee jonge meiden, zussen. Als we teruglopen naar het zaaltje schieten zij tot mijn aangename verbazing het toneel op want zijn zijn het voorprogramma: Semaphore Signals. Dat kan dus alleen maar nog leuker worden.
En dat wordt het. De meisjes zetten samen een stevig stuk gitaarwerk weer en hun zang is duidelijk niet bedoeld om te imponeren met allerlei technische hoogstandjes maar om de teksten goed over te laten komen. Goeie stemmen hoor, bij Idols zouden ze zo door de voorrondes heen komen. Als ze dat zouden willen...
Hetzelfde (behalve dat van Idols) geldt voor Wreckless Eric en zijn echtgenote Amy Rigby. Twee diehards die er samen nog heel wat van kunnen maken ondanks een leven dat, te oordelen naar de verhalen van Eric tussendoor, flink met whisky is doordrenkt. Een heerlijk stel. Soms klinken hun gitaren zo lekker samen dat het me doet denken aan die van Bob Dylan en Johnny Cash op Nashville Skyline en waar ik nooit genoeg van kan krijgen. "Is it rolling Bob...?" vraagt Johnny op een geven moment. Er komt geen antwoord, het is een zeer retorische vraag want het 'rollt' als een trein en dat kan iedereen horen. En voelen.
Dan begint het me op te vallen dat zich in het publiek ook een paar stomdronken, onverzorgde, vlasbaardige, langharige types beginnen te roeren. Hé, de 70's zijn toch nog dichterbij dan ik dacht. Ze bewegen wat moeizaam met het hoofd omlaag en in de ene hand een sigaret en in de andere een flesje bier. Ze zwaaien woest om zich heen en houden geen enkele rekening met hun omgeving. Ze lazeren net zo makkelijk tegen apparatuur op als tegen andere concertgangers. Een vindt het zelfs nodig om een man in een rolstoel even 'gezellig' door elkaar te schudden. Af en toe roepen ze wat onverstaanbaars richting het podium.
Soms trekken ze zich terug in het rookhol waar ik ook maar even een kijkje ga nemen. Het meditatieve moment. Vaak is het buiten de kroeg, de concertzaal, in de tuin of op het balkon ook heel gezellig en zijn kontakten desgewenst snel gelegd.
Hier kom ik echter in zo'n Sodom en Gomorrah dat ik mezelf bijna haat vanwege mijn verslaving en dan maar van de nood een deugd maak door het samenspel op dit podium te bestuderen.
Mannen en vrouwen van onbestemde leeftijd. 30 t/m 50 schat ik. Dronken en zwaar sjekkies rokend. Ze komen duidelijk niet voor de muziek want ze hebben zich er echt gesettled en verlaten het hol niet.
Er wordt veel gelachen maar ik bespeur nergens humor. Mensen die elkaar pesten door elkaar sigaretten, asbakken, flesjes, petjes en sjaals af te nemen en vervolgens zelf heel uitdagend in dwaas gebruik te nemen of zoek te maken. Hahaha! Mannen die vrouwen in de bil knijpen of onder de minirok graaien en daarvoor beloond worden met een luide lach van de omgeving en een net zo'n fijnzinnig tegengebaar van de dame in kwestie. Hahaha! Waar de gesprekken over gaan kan ik niet goed volgen maar het zijn duidelijk wedstrijden in elkaar overtroeven met botte en platvloerse opmerkingen en spitsvondigheden waaraan iedere geestigheid ontbreekt. Hahaha!
Ik vind het een heel zielige vertoning en de lol is er voor mij nu wel een beetje af. De intieme sfeer verpest, maar goed, dat heb je soms in de wat alternatieve, gratis popscene. De muzikanten zelf zullen er wel aan gewend zijn.
Ik vertrek tijdens het laatste liedje.
Eric, Amy en de "zingende zusjes", bedankt voor jullie samenspel wat ik wel bemoedigend vond en heerlijk om mee te mogen maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten