Same time, same place maar dan een dag later. Zo snel gaat het in de herfst.
Waar ik het ook over hebben wou, is een boek van Helle Helle dat ik gisteren gelezen heb. Ik viel op de titel en de aanprijzingen op de achterkant toen ik het in de bibliotheek zag liggen.
Helle Helle is Deens en op de foto op de achterkant lijkt ze een beetje op Bridget Jones. Het boek heet "Het idee van een ongecompliceerd leven met een man" en dateert uit 2002. Ik let op jaartallen en ik vind het dan altijd wat vreemd als er in een boek anachronismen voorkomen. In dit boek ook. Vriend werkt wel op een computer maar de telefoon zit nog aan een draadje en moet neergelegd worden op cruciale momenten. Zoiets hindert me.
En verder? Ook hier weer een staccato verteltrant die heel kinderlijk aandeed. Ik moest steeds denken aan "Moe vist een bel op" een boekje uit 1982 van Margriet Heymans voor kinderen die één week leesles hebben gehad.
De hoofdpersoon is net zo onnozel, beetje achteloos en gelaten en met weinig diepgang en daarom had ik er in het begin moeite mee om haar en de 'verteller' uit elkaar te houden. Ik dacht steeds dat ik een ik-verhaal aan het lezen was waarin ene Susanne steeds opdook totdat ik in de gaten kreeg dat het een verhaal óver Susanne was, verteld door de schrijfster Helle Helle.
En verder? "Alsof je de vuile vaat van de buren doet terwijl ze niet thuis zijn en je aan alles kunt merken dat het er niet bijster gezellig is maar er ook niet echt een vinger achter kunt krijgen" noteerde ik vanochtend in mijn dagboek.
Het eind (ik klap niet uit de school want dat staat al op de 2e bladzijde) vond ik eigenlijk het meest bevredigend: de man gaat plotseling dood en daarmee komt er mijns inziens tenminste een mógelijkheid voor Susanne om nog iets leuks van haar leven te maken. Ze heeft het wel in zich.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten