Lerooi

Maandagochtend, de buurt komt weer op gang. Bouwverkeer, bevoorradingsverkeer, woon/werkverkeer, vrouwen met uitpuilende boodschappentassen, kinderen die herfstvakantie hebben en de bewoners van de zorginstellingen achter hun rollators en in scootmobiels.
De bouwgeluiden vind ik het fijnst en als de heren daarbij ook nog de radio op Continue hebben staan, verzin ik altijd wel een reden om wat langer in de buurt te blijven. "Pappie loop toch niet zo snel" is nog maar één van mijn favorieten. (Erik heeft dezelfde tic tot groot verdriet van Nienke die liever naar North Sea Jazz gaat dan naar de Münchener Bierfeste)
Joytje mag vandaag aangeven waar ze heen wil omdat ze gisteren zo lang alleen thuis is geweest zonder te klagen en een beetje verkouden is. Als Joy mag kiezen, gaat ze niet het land op maar de wijk in. We maken een praatje met een gepensioneerde timmerman die in zijn tuintje een heel mooie werkplaats aan het bouwen is en mogen ook even binnen kijken en o.a. proberen een balk hardhout op te tillen wat inderdaad best moeite kost. Hij heeft allemaal oud hout gebruikt, de spanten zijn zelfs 100 jaar oud, maar het ziet er allemaal als nieuw uit en het is een heel mooi huisje aan het worden. Hij gaat er ook een open haard in maken.
Dan gaat Joy richting winkelcentrum. Daar mag ze niet in, behalve in de dierenwinkel, maar ze vind het vreselijk leuk om eromheen te snuffelen aan containers en om in de zandhopen te spelen die er liggen i.v.m. de aanleg van de singel en de verbouwing van het winkelcentrum. Plassen water zijn er ook altijd wel om lekker doorheen te soppen.
Dan staan we voor de toegang tot een gedeelte van het Le Roy gebied. Het lerooigebied zeggen de lager opgeleide buurtbewoners en dat zijn er nogal wat.
Ooit met een ideaal aangelegd in de seventies zoals er toendertijd zoveel gebeurde met een ideaal voor ogen. Vrijheid, blijheid, leven en laten leven, zelfs de natuur moest anti-autoritair opgevoed worden en wat eventueel om viel, kon gewoon blijven liggen. Niet de gemeente met plantsoenarbeiders zouden bepalen wat er gebeurde, maar de bewoners zelf.
Enfin, inmiddels zijn we 35 jaar verder en er is veel omgevallen en sommige bewoners hebben er een eigen invulling aan gegeven. Waar ik het 'bos' binnenkom, is het een enorme troep. Het is er vrij donker en er staan hoge zwarte bomen, beetje kaal en geblakerd aan de stam. Er is een soort speelplaats en overal slingeren zware bielzen en met graffiti bespoten keien. Bierflesjes en junkfoodverpakkingen getuigen van de aanwezigheid van hangjongeren op tijden dat ik er liever niet ben. Ik ben niet bang maar ik vind ze zo zielig.
Een eindje verop hebben juist hele brave burgers een stukje bos in bescherming genomen: een driehoekig stukje gras met daarin wat fruitboompjes die nauwelijks vrucht dragen en een keurig recht paadje dat met houtsnippers is bedekt. Wee je gebeente als je je hondje binnen dat 3hoekje laat poepen.
En dan zijn er nog de oude hippies die inmiddels een dagje ouder zijn geworden en met hun schaarse grijze haren samengebonden in een dun staartje bouwwerken aanleggen in het bos. Pyramides en tempeltjes van allerlei soorten en kleuren bakstenen.
In het midden van het groen loopt een soort lange vijver waar individuele bewoners soms aanlegsteigertjes hebben gemaakt.
Er valt veel om in het lerooigebied, een brug is bezweken en het wordt er allemaal niet mooier op. Toch proef ik nog altijd iets van het ideaal in het gebied wat ik niet zou willen verruilen voor een keurig aangelegd plantsoentje met grindpaadjes en rozenstruikjes ook al is dat op z'n tijd ook mooi.'t Is een geheimzinnig bos en net niet echt eng. Er zit zelfs een soort piepklein doolhofje in waarin je opeens uitkomt bij een kippenhok van een bewoner die z'n achtertuin op die manier wat heeft uitgebreid. Vrijheid, blijheid, leven en laten leven en ook al is het hier en daar een puinhoop: ik ben tegen plannen om het gebied te civiliseren en zelfs rolstoeltoegankelijk te maken. Wat dat laatste betreft: het is sneu voor de minder validen onder ons maar je bouwt toch ook geen traplift langs de Hymalaya en je legt geen rollatorbaan aan door de woestijn. Beetje spanning en avontuur mogen we toch wel behouden in de wijk ook al kan niet iederéén daaraan meedoen.