Na regen komt zonneschijn, dat was mijn zelfgekozen opdracht voor een foto in de stad. Stenen nog nat van een regenbui en een stralende zon. Daarna maar even naar de Uiltjes al was het alleen maar om nog even een plasje te doen. Bijna een half uur naar huis fietsen met een volle blaas is geen pretje. En dan nog 3 sleutels in 3 sloten wringen (portiek, berging, voordeur) maken er een onhaalbare zaak van.
Ik steek schuin door V&D heen en maak nog even een praatje met een oude man in zo'n rijdende leunstoel die verrassend behendig door de draaideur floept. Z'n oogjes stralen, tja zo'n man is ook jong geweest en misschien wel zo'n stoere vetkuif op een opgevoerde Berini. Hij is duidelijk heel blij met mijn complimentje dat op zo'n zonnige dag nog best voor sjans kan doorgaan.
Die treetjes op naar de Uiltjes, nee dat lukt hem niet meer. Jammer, maar dan scheiden hier onze wegen. "Nog een fijne dag", roep ik hem maar heel modern na.
De Uiltjes is pas een uurtje open. Achterin zitten twee bezoekers en voorin een man van mijn leeftijd aan de rode wijn en de leestafel. Er hangt nog geen rooklucht, in tegendeel het ruikt er naar de verse bloemen die door de bardame in een vaas worden gepropt. Even schieten mijn gedachten terug naar mijn moeder die nogal smakelijk kon vertellen over een tante van haar die een kroeg had in Utrecht in Wijk C. Een gewaagde dame die behangen met al haar gouden sieraden aan het biljart haar boontjes dopte. Een buitenbeentje in de familie. Ik heb haar helaas nooit ontmoet.
Er heerst ook een huiskamersfeer in deze kroeg op dit uur en er wordt fijne muziek gedraaid. Als ik alleen ben, luister ik altijd naar de achtergrondmuziek. Tina Turner begint voor de 100.000ste keer aan Private Dancer en ik luister. Hé, dat is vreemd. Ik heb dit altijd een heel krachtig nummer gevonden en het was altijd een van mijn favorieten op de MP3-speler in mijn hoofd. Het klinkt opeens niet zo stoer meer, het klinkt een beetje zielig, verdrietig... Dat ik dat nooit eerder zo gehoord heb...
Ze wordt gevolgd door Tracy Chapman. Ik kocht haar eerste LP in 1988. Daarop een nummer, Fast Car, over een jonge vrouw, een dropout, op een keerpunt in haar leven met wie het hoogst waarschijnlijk nog heel fout gaat aflopen
"I remember we were drivin' in your car
The speed so fast I felt like I was drunk
City lights lay out before us
And your arm felt nicely wrapped 'round my shoulder
And I had a feeling that I belonged
And I had a feeling that I could be someone, be someone, be someone..."
Dit nummer is recenter, ik ken het niet maar het is erg mooi. De scherpe randjes zijn van haar stem af. Ik volg de tekst niet echt, maar uit die stem en de prettige melodie meen ik te mogen concluderen dat het Tracy wel is gelukt.
Mij ook. Dag meneer met het glas rode wijn dat u inmiddels heeft laten bijvullen. Deze dame is weer fit voor de terugreis en staat op om de koffie af te rekenen en kleedt zich lekker warm aan i.v.m. de te verwachten tegenwind.
"Be someone, be someone, be someone..." Lekker naar mijn mooie, warme huis aan de rand van de stad, die lieve Joy uitlaten, lekker koken en eten, nog wat mailtjes en eventueel telefoontjes met vrienden en Erik, een appeltaart bakken en dan, vlak voor het slapen, nog even een heel speciaal mailtje wisselen met mijn 'vakantieliefde' waar je de 'vakantie' nu wel vanaf mag laten...
Voor de nieuwsgierigen: Fast Car van Tracy Chapman uit 1988.
http://www.youtube.com/watch?v=dl6yilkU1LI
Geen opmerkingen:
Een reactie posten